یکی ازدوستان پرسیده بود:" به ازدواج خواهرکوچکترت حسودی می کنی؟ راستش رابگو."
حقیقتا نه! اوانتخاب خوبی کرد که تلخی تجربه ازدواج عاشقانه ناموفق خواهر بزرگترم را کمرنگ می کند. این روزها من هم حال و هوای شادتری دارم.
دیروزاز لحظه باشکوه آن پیوند آسمانی به قدری لذت بردم که پشت لنزهندی کم، اشک درچشمهایم حلقه زد، وقتی که عاقد دعا می کرد خداوند این دوجوان را درکنارهم خوشبخت، و فرزندانی شایسته به آنها عطا کند.
تعجب می کنم ازکسانی که این روزها برای توجیه بعضی کارهایشان می گویند:"خیلی مسخره است که آدم با دو تا کلمه عربی و چند تا امضا با دیگری محرم شود. ما انسان های عصر اینترنتیم. هر ارتباطی که دوطرف، مایل به برقراری آن باشند بدون این کارهای بی سروته نیزمشروع است..."
دوست دارم ازاین انسان های عصراینترنت بپرسم که آیا حاضرند زمین، خانه یا ماشینی را بدون امضای سند و براساس توافق طرفین و با اعتماد به طرف مقابلشان ازکسی بخرند؟ نمی فهمم چگونه است که شأن ازدواج ازنظرآنها کمترازخرید و فروش املاک و مستغلات است!؟
چرا آنها از دادن قولی مکتوب که مثل گرو گذاشتن سبیل قدیمی ترها، اعتباری به پیوندشان می بخشد می گریزند؟
می دانم که ارتباط روحی میان دو انسان بالاتر و والاترازهر بده و بستانی است و نباید آن را با محک مادیات سنجید اما اتفاقا در همین عصر اینترنت است که باید هویت ارتباطات عاطفی را هم با سند و مدرک، ثابت کرد وگرنه لیلی و مجنون نیازی به این کارها نداشتند!
درخشش صورت خواهرم و شوهرش، محبتی که درنگاه آنها موج می زد و روح آسمانی کلماتی که به ارتباط آنها مشروعیت می بخشید، هرکدام به تنهایی پاسخ محکمی برای انسانی است که خیال می کند عصراینترنت، درمقوله عشق، عصر متفاوتی است.
+
نوشته شده در چهارشنبه دوم خرداد 1386ساعت 20:58 توسط ani
|
