هربار که مادرم اخبار مربوط به آدم ربایی و اذیت وآزار دخترها توسط جنایتکارانی مثل خفاش شب را می شنود کلی نگران می شود وبازهم هشدارهای قدیمی اش را برایمان تکرار می کند:
" بچه ها مبادا سوار ماشین های شخصی بشوید.اگرهم سوار تاکسی شدید و راننده به شما خوراکی تعارف کرد یک وقت قبول نکنید ها!"
خواهرم با نا امیدی می گوید:" دلتان خوش است! کی می آید به ما خوراکی تعارف کند؟ تازه اگرهم به کسی بربخوریم می گوید چیزی نداری بدهی من بخورم؟!"
او طی اظهارنظر نا امیدانه دیگری فرموده است:" ما که شوهر نمی کنیم، مگراین جوری بشود که بفهمیم دنیا دست کیه!؟"
+
نوشته شده در پنجشنبه بیستم مهر 1385ساعت 16:8 توسط ani
|
