جمعه جلسه دوم خواستگاری آخرین خواهر است، همان جلسه ای که بعضی ها با جلسه خرید و فروش کالا اشتباه می گیرند.
مادرم آن قدر فهمیده و اصیل هست که از چانه زدن روی مسایل پیش پا افتاده ای مثل مهریه بیزار باشد. من هم عقیده دارم ازآنجا که"مهریه" هدیه ای است از داماد به عروس، میزان آن را خود داماد باید تعیین کند. کجای دنیا دیده اید هدیه گیرنده تعیین کند که چه هدیه ای باید برای او خرید؟!
... لابد شاه داماد هم متناسب با وضعیت مالی خودش، هدیه ای در شأن عروس خانم در نظر می گیرد!
***
راستش بعد ازگذاشتن پست قبلی دچارافسردگی شده ام.خیلی ازکامنت های بی ادبانه را پاک کردم.متاسفم که در کشوری با تاریخ تمدن درخشان، جایی که کوروش در شرایط یکسان کاری، به زنان به دلیل نقش آنها در خانواده، دوبرابر مردان حقوق می داد و تک همسری یک ارزش به شمار می رفت، به جایی رسیده ایم که مردی بی شرمانه بگوید:" شما که دیه تان تنها به اندازه دیه فلان عضو ماست دیگر چه می گویید؟"
تا مدتی نمی توانم چیزی بنویسم. کارآسانی نبود که برای جلوگیری از هرج ومرج، هرساعت به کامنت ها سربزنم و درحالی که از آن همه توهین می لرزیدم و گریه می کردم آنها را که می دانستم آتش قضیه را شعله ور تر خواهند کرد پاک کنم. سخت بود که خونسردی ام را حفظ کنم و منطقی جواب بدهم.
اما ای مرد! تویی که طاقت یک مطلب طنزآمیز را در مورد خودت نداشتی، تا به حال اندیشیده ای که چقدر توهین جدی به زنان دور و برت روا داشته ای؟ با نگاه کردن او به چشم کالا، نه انسان که اولین حق او از حیات است؟ با وضع قوانین مردانه و یک طرفه؟ با نادیده گرفتن احساسات او و توجیه هوسبازی هایت با دلایل صدمن یک غاز؟ با نامیدن آنها به الفاظی مثل"ضعیفه"؟ با بی توجهی به فداکاری های او؟
حالا هم هرناسزایی دوست داری به من بگو و مرا متهم کن که همه را به یک چوب رانده ام. آری تو... تو که این جور مردی نیستی، اما به این جور مردها اعتراض نکردی و قضیه را به شوخی گرفتی... تو هم بی تقصیر نیستی.
تمام ظلم وتحقیری را که به خاطر زن بودن، از طرف مردان به من وهم جنسانم تحمیل می شود به خدا واگذار می کنم، تمام قوانین مردانه، تبعیض ها و توهین ها... و می دانم که روزی خداوند واقعیت را برای همه روشن خواهد کرد.
من هم می روم با خودم خلوت کنم تا روزی که آرامتر شوم.
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386ساعت 17:14 توسط ani
|
