خیلی بیشترازآن که دلم بسوزد ازاین که هنوزازدواج نکرده ام، دلم برای مردی می سوزد که ازبودن با من محروم است
ازشوخی های من،به خصوص آنها که درسخت ترین یا حتی عاطفی ترین لحظات زندگی به ذهنم می رسند!، محروم است
مردی که می توانست الهام بخش بهترین نوشته های من باشد
مردی که خیلی ها می گفتند:"عجب! پس آنی منتظراو بود!"
مردی که می توانست درخصوصی ترین لحظات زندگی، شریک من باشد
مردی که درصفحه اول کتابم می نوشتم که آن را به او تقدیم کرده ام
مردی که عصرها زنی مثل من کنار پنجره خانه، به انتظارش می نشست
و البته مردی که گاهی باید بداخلاقی های مرا هم مثل غذاهای نه چندان تعریفی ام تحمل می کرد!
... و دلم برای بچه ای می سوزد که می توانست مادری مثل من داشته باشد...
شاید کسانی بگویند که من آدم خودپسندی هستم، اما این حرف ها فقط یک روی سکه اند.
حرف هایی از سر دلتنگی هست که وقتی می گوییشان سبک می شوی، آن قدر که دیگراین که دیگران چه فکری در موردت خواهند کرد، اهمیت خودش را ازدست می دهد.
گاهی وقت ها در ساده ترین لحظه های زندگی، احساس تنهایی عجیبی می کنم. وقتی از حمام بیرون می آیم و با موهای خیس و گونه های برافروخته، درآینه احساس زیبایی می کنم، یا وقتی موسیقی شاد می گذارم تا نرمش کنم و کم کم ایروبیک به رقص تبدیل می شود، خلا عجیبی احساس می کنم که چرا نمی توانم لحظات شادم را با کسی تقسیم کنم؟ برای او برقصم، نه برای آینه؟ موهایم را او شانه کند، نه خودم؟ چرا کسی نیست که موقع فیلم دیدن، سرم را روی شانه اش بگذارم و هرجا که هنرپیشه های فیلم همدیگر را بوسیدند، ما هم همدیگر را ببوسیم؟...
می دانم...احتمالا دارم چرند می گویم، لابد ازنظر پسرها مثل یک دختراحمق رومانتیک و رویایی به زندگی نگاه می کنم و ازنظردخترها دارم آبروی همه شان را می برم اما از یک دل گرفته توقع زیادی نمی شود داشت. بگذارید به حساب فشارکاری این روزها که دو روز مرا برد زیر سرم و آنجا هم دلم می خواست به جای برادرم کسی دیگر بالای سرم بود...
این آهنگ سیاوش قمیشی هم بیشتر مرا به هم می ریزد.پنجمین بار است که می زنمش ازاول، خیلی به حال و هوای الانم می آید:"گریه کن، گریه قشنگه... گریه سهم دل تنگه..."
می روم سهمیه ام را بگیرم...
+
نوشته شده در جمعه یازدهم آبان 1386ساعت 14:18 توسط ani
|
